Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Σελίδα >   ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ >   Οι Νέοι έχουν το λόγο >   Τα αύριο για τον μαθητή και τον φοιτητή 

Τα αύριο για τον μαθητή και τον φοιτητή

H νοοτροπία του κρατισμού είναι που και στο χώρο της Παιδείας έχει δημιουργήσει σημαντικότατα προβλήματα. Η χώρα μας διαθέτει ένα από τα πιο συγκεντρωτικά   εκπαιδευτικά συστήματα. Ένα σύστημα σε κρίση που περιλαμβάνει όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Ένα σύστημα κατ΄επίφαση «δωρεάν παιδείας», που στην ουσία αποτελεί   το κύριο δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος για την πλειοψηφία των ελληνικών οικογενειών.   Ένα σύστημα που δεν είναι σε θέση ούτε να παρακολουθήσει τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, αλλά και ούτε να δώσει σύγχρονη μόρφωση και κουλτούρα στη νέα γενιά.

Για το σχολείο - Δημόσιο, αποτελεσματικό, άριστο σχολείο που μειώνει δραστικά το κόστος για τη μέση οικογένεια που ζει στην Ελλάδα. Αύξηση της χρηματοδότησης για την Παιδεία με στόχο το 5% του ΑΕΠ στο τέλος της τετραετίας. Από τον πρώτο χρόνο, αύξηση κατά 1 δισ. Ευρώ των δαπανών για την Παιδεία. Σύγχρονες υποδομές, πληροφορική και νέες τεχνολογίες παντού, από το σχολείο έως το Πανεπιστήμιο. Απόκτηση πιστοποιητικού επάρκειας στη χρήση του διαδικτύου και γλωσσομάθειας μέσα από το σχολείο. Φορητός υπολογιστής και δωρεάν γρήγορη πρόσβαση στο διαδίκτυο για κάθε μαθητή. Μετατροπή της τάξης από διαχειριστικό εργαλείο γνώσης σε δημιουργικό εργαστήριο σκέψης. Μετατόπιση στην έμφαση της μάθησης από την αποστήθιση πληροφοριών από ένα βιβλίο στην εμβάθυνση και την οικοδόμηση της γνώσης από τον ίδιο τον μαθητή, από διαφορετικές πηγές μάθησης, και γνωστικά πεδία. Ενίσχυση της γλωσσική ανάπτυξης, της εκμάθησης ξένων γλωσσών, στις επιστήμες, στην ιστορική σκέψη, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό και στον ψηφιακό αλφαβητισμό. Επέκταση του Ολοήμερου σχολείου σε όλα τα σχολεία της χώρας μέσα στην επόμενη τετραετία. Σύγχρονο σύστημα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης για παιδιά με αναπηρία. Εθνικό απολυτήριο μετά από γενικές και αντικειμενικές εξετάσεις. Για κάθε νέο που παίρνει Εθνικό Απολυτήριο, εγγυημένο ποσό από το κράτος στο ύψος του κόστους σπουδών. Το ποσό αυτό θα κατευθύνεται στο δημόσιο ίδρυμα που θα τους δέχεται.

Για το Πανεπιστήμιο/ΤΕΙ - Αυτόνομα και αυτοδιοικούμενα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, με ισχυρή κρατική χρηματοδότηση, μηχανισμοί κοινωνικής λογοδοσίας, αξιολόγησης και ελέγχου. Όλα τα συγγράμματα στο διαδίκτυο. Δωρεάν πρόσβαση στο γρήγορο διαδίκτυο για τους φοιτητές. Το Πανεπιστήμιο είναι το σπίτι της ελεύθερης σκέψης, της έρευνας, της δημιουργικής διδασκαλίας, αναζήτησης και μάθησης. Το παλαιολιθικό απολίθωμα της μονοκρατορίας του ενός διδακτικού συγγράμματος καταργείται. Όλα τα συγγράμματα θα βρίσκονται στο διαδίκτυο και οι φοιτητές θα έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά. Ο ψηφιακός αναλφαβητισμός των φοιτητών τερματίζεται με δωρεάν πρόσβαση στο γρήγορο διαδίκτυο από το Πανεπιστήμιο και το σπίτι.

Διαβάστε τις θέσεις για την Παιδεία

Ενημέρωση σχετικά με τη προσθήκη σχολίων:

  • κάθε σχόλιο καταχωρείται με ημερολογιακή σειρά (το νεότερο στο τέλος)
  • ο σελιδοδείκτης παραπέμπει σε επόμενη Σελίδα καταχωρήσεων όταν υπάρχουν περισσότερες από μία σελίδες
  • το πεδίο Προσθήκης Σχολίων βρίσκεται στο τέλος κάθε σελίδας (προς διευκόλυνση σας)
  • αν πατήσετε το κουμπί Refresh/Reload το ίδιο σχόλιο σας θα "ανέβει" 2 φορές - στην επόμενη επίσκεψη σας στη Σελίδα το σχόλιο σας θα είναι καταχωρημένο

Σελίδα:
ΣΧΟΛΙΑ        ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΩΝComments
<<Όλα τα συγγράμματα στο διαδίκτυο>> Δηλαδή ο κάθε φοιτητής θα μπορεί να λάβει γνώση και συγγραμμάτων άλλων σχολων ; Ή απλά οι καθηγητές της σχολής θα μπορούν να ανεβάζουν σε ορισμένες σελίδες αρκετά συγγράμματα (δικά τους ή άλλων καθηγητών ) και ο φοιτητές θα έχει πρόσβαση σε αυτά. Με άλλα λόγια μιλάμε για μία πανελλαδική βιβλιοθήκη συγγραμμάτων ή για μία ηλεκτρονική βιβλιοθήκη μίας σχολή ή έστω όλων των σχολών ενός πανεπιστημίου ;
Προσθήκη σχολίου από Αλέξανδρος Απόστολος Μπουλογεώργος στις 21 Σεπτεμβρίου 2007, 20:09
Ας σταματησει επιτελους να κρινεται η εισοδος των υποψηφιων φοιτητων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χωρας με κρατικες εξετασεις και ας αναβαθμιστουν επιτελους αυτα τα ιδρυματα οχι για κερδοσκοπικουσ λογους. Χρειαζεται ουσιαστικη αναβαθμιση που θα προικιζουν το φοιτητη με εφοδια για το μελλον και αξιωσεις για εργασια χωρις απεργιες, με καθαρες αιθουσες, αιθουσες υπολογιστων, σωστη διοικητικη οργανωση των γραμματειων των σχολων. Η μορφωση ειναι προνομιο ΟΛΩΝ ακομα και των χαμηλων κοινωνικων στρωματων αλλά με τη σημερινή τους μορφή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΚΑΝΕΝΟΣ.
Προσθήκη σχολίου από giorgos andreadis στις 26 Σεπτεμβρίου 2007, 21:09
Η δημόσια και δωρεάν Παιδεία είναι κατάκτηση του Ελληνικού λαού. Η διασφάλισή της είναι υποχρέωσή του. Το δημόσιο σχολείο πρέπει να εγγυάται τη μάθηση αλλά και τη διεύρυνση των οριζόντων των μαθητών. Οφείλει να παρέχει στους μαθητές γνώσεις, πληροφορίες και τρόπους δράσης. Οφείλει να προωθεί την κοινωνικότητα και την ομαδικότητα, τη συνεργασία και την υπευθυνότητα. Πρέπει να είναι φορέας γνώσης αλλά κυρίως κριτικής σκέψης. Η στροφή του δημόσιου σχολείου σε οποιαδήποτε βαθμίδα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι απαραίτητη προυπόθεση για τη βελτίωσή του. Το δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι και πρέπει να παραμείνει ο μοναδικός επίσημος φορέας ανώτατης εκπαίδευσης. Η περαιτέρω ενίσχυσή του είναι καθοριστικής σημασίας για την εξυγίανσή του. Πλήρης αυτοδιοίκηση και αντικειμενική αξιολόγηση είναι οι δρόμοι που οδηγούν σε ένα σύγχρονο, ποιοτικό και αναβαθμισμένο Πανεπιστήμιο. Προς αυτές τις κατευθύνσεις και με τέτοιες προτάσεις θα έπρεπε να κινηθούν οι πολιτικοί φορείς της χώρας για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των νέων πολιτών που ζουν την καθημερινότητα του σχολείου και του Πανεπιστημίου. Ειδικότερα,μια σοσιαλδημοκρατική παράταξη είναι αυτή που θα εγγυηθεί την εκπλήρωση των παραπάνω διαπιστώσεων. Μια παράταξη με ανοικτούς ορίζοντες και ριζοσπαστική πρόταση για την Παιδεία και τη χώρα γενικότερα.
Προσθήκη σχολίου από Βησσαρίων Καλαθάς στις 2 Οκτωβρίου 2007, 19:10
Η παιδεία οφείλει να διατηρήσει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της όμως πρέπει να βελτιωθεί, να αλλάξει. Η λύση δεν είναι σίγουρα η ιδιωτικοποίηση. Θα πρέπει θεσμικά να αναβαθμιστεί το δημόσιο πανεπιστήμιο και να μπορέσει να συναγωνιστεί τα "δημοφιλή" πανεπιστήμια του εξωτερικού ενώ παράλληλα θα αναγνωρίζει το νέο φοιτητή σαν ανθρώπινη υπόσταση και δε θα τον εκμεταλλεύεται αλλά θα του προσφέρει με σεβασμό ποιοτικές γνώσεις. Η παιδεία σήμερα δυστυχώς ταυτίζεται με το σχολείο, οι φορείς και οι αρμόδιοι είναι αδρανείς, δεν κινητοποιούνται και δε δίνουν την ευκαιρία στο νέο να μορφωθεί σε άλλους και να διεκδικήσει με αγνά κίνητρα και μέσα μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Η μουσική, η επαφή με την τέχνη είναι προνόμιο των λίγων και σε αυτούς ακριβώς τους παράγοντες κρύβεται η πραγματική αλήθεια, η παιδεία, ο εξευγενισμός. Αγαπητέ Γιώργο αν δεν εστιάσεις σε απλούς αλλά θεμελιώδεις παράγοντες της καθημερινότητας για να μπορέσει ο νέος να αποκτήσει περισσότερους και καλύτερους διαύλους επικοινωνίας με τα μέσα που κρύβουν τη μόρφωση, τις ιδέες, την παιδεία το επίπεδο δε θα αλλάξει... θα πρέπει να δώσεις την ευκαιρία στους ΜΗ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ κάτοικους της Ελλάδας να μάθουν, δώσε τους τα κίνητρα, την αφορμή και τη δυνατότητα και να είσαι σίγουρος πως θα υπάρξει αποτέλεσμα. Πρότεινε αλλαγές σε όλα τα στάδια της εκπαίδευσης αλλά μην θέτεις σε κίνδυνο το δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας. Εάν τα πανεπιστήμια γίνουν ιδιώτικά (με ένα απλό σκεπτικό) θα δημιουργηθούν σχολεία δύο ταχυτήτων, ο εύπορος θα μπορέσει να μορφώσει το παιδί του και να του εξασφαλίσει ένα καλύτερο αύριο ενώ ο οικονομικά αδύναμος όχι... Στάσου δίπλα στο λαό και μην επιτρέψεις να έχουμε ένα κλειστό σύστημα κοινωνικής διαστρωμάτωσης, δώσε την ευκαιρία αξιοκρατικά ΣΕ ΟΛΟΥΣ.
Προσθήκη σχολίου από μελίνα empty στις 7 Οκτωβρίου 2007, 00:10
Ωραίο κείμενο με πρωτότυπες ιδέες βελτίωσης μα και πολλές γενικότητες και ασάφειες. Συμφωνώ απόλυτα με την εισαγωγή της τεχνολογίας στην εκπαίδευση και θεωρώ πως είναι ένα βήμα που άργησε να γίνει. Είναι επίσης εξαιρετική η ιδέα πιστοποίησης γνώσεως ξένων γλωσσών από το δημόσιο σχολείο και γενικότερα σε όλα τα κύρια θέματα που τίθενται. Χρειάζονται όμως και αλλά πράματα, το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι οι λεγόμενη γενιά των 700 ευρω. Το πρόβλημα αυτό οφείλεται αφενός βέβαια στην ανεξέλεγκτη κατάσταση που επικρατεί στην παγκόσμια αγορά και την έξαρση των ανισοτήτων αλλά συγκεκριμένα στη χώρα μας πολύ μεγάλο παράγοντα αποτελεί η νοοτροπία της ελληνίδας μάνας , και εξηγούμαι. Στην ελληνική οικογένεια επικρατεί η νοοτροπία , «διάβασε παιδί μου να μπεις στο πανεπιστήμιο και μετά κάνε ότι θες» αυτό γίνεται αφενός για να μπούνε στη μύτη της γειτόνισσας , και αφετέρου για να μορφωθεί το παιδί και να πάει μπροστά. Ένα από τα αποτελέσματα της νοοτροπίας αυτής είναι να υπάρχουν πάμπολλοι νέοι σήμερα , με πτυχία από ΑΕΙ η ΤΕΙ που να ψάχνονται για δουλειά και λογικά να μην βρίσκουν. Αυτοί λοιπόν οι νέοι –ένας απ τους οποίους θα είμαι σε λίγο καιρό- λόγω του ανταγωνισμού που προκαλείται από την υπερβάλλουσα πρόσφορα εργασίας, απασχολούνται αυτή τη στιγμή υποχρησιμοποιώντας τα εφόδια τους και ζουν με μισθούς πείνας, πλουτίζοντας τους εργοδότες τους και δημιουργώντας ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των τάξεων. Το πρόβλημα αυτό πιστεύω πως είναι υπαρκτό και χρίζει λύσης. Αρχικά , και άσχετα με τα προηγούμενα θεωρώ πως στην παιδεία οι αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν μονορούφι σε όλα τα επίπεδα. Δεν πιστεύω δηλαδή πως όταν πχ ένας φοιτητής του πρώτου έτους , που έχει συνηθίσει ένα συγκεκριμένο σύστημα παιδείας θα δεχτεί να του επιβληθούν αλλαγές. Οι αλλαγές επιβάλλεται να ξεκινήσουν από την πρώτη δημοτικού και σταδιακά σε μια δωδεκαετία να επιβληθούν. Για να επανέλθω στο θέμα, πιστεύω πως πρέπει να γίνει γνωστός στον έλληνα ο αριθμός των πτυχιούχων που απασχολείται στον τομέα του σε σύγκριση με τον συνολικό αριθμό των πτυχιούχων καθώς και να δοθούν κίνητρα στους νέους για να ακολουθήσουν άλλους δρόμους από τις σχολές που απλά είναι υψηλότερες σε μόρια. Θα πρέπει να ενισχυθεί και να αναβαθμιστεί άμεσα το τεχνικό λύκειο και να δίνει αναγνωρισμένα απολυτήρια για δουλείες οι οποίες σήμερα διδάσκονται στα ΙΕΚ σε μια προσπάθεια από την μια αναβάθμισης του αλλά και αφαίρεσης της ρετσινιάς που έχει στην ελληνική κοινωνία . Καλό θα ήταν επίσης να υπάρχει σαφής ενημέρωση στους μαθητές της τρίτης γυμνασίου και έπειτα, για την κατάσταση που επικρατεί από άποψη πλήθους προσφοράς εργασίας στους διάφορους τομείς της οικονομίας έτσι ώστε αν δεν έχουν σαν στόχο ή όνειρο να ακολουθήσουν έναν τομέα να ξέρουν που θα ήταν ευκολότερο να απασχοληθούν. Τέλος πρέπει να πω πως καταλύτης στην νοοτροπία που επικρατεί είναι το σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων που αφενός είναι μια εξαιρετικά αγχωτική διαδικασία και αφετέρου καταφέρνει να τμηματοποιήσει πρόστυχα τις επιλογές για τη ζωή του καθενός σε άριστες (ιατρική, νομική..) καλές (οικονομικά πολυτεχνείο..) μέτριες (ο μεγαλύτερος όγκος των ΑΕΙ) και κακές (ΤΕΙ) , προκαλώντας έτσι την ελληνίδα μάνα σε ένα ακραίο παράδειγμα να κάνει πλύση στο παιδί της για να μπει στην ιατρική ενώ αυτό λιποθυμά στην ιδέα του αίματος. Οι επιλογές θα πρέπει να γίνονται μετά το λύκειο αρχικά με εξετάσεις στις πύλες του πανεπιστημίου και όταν θα υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές εντελώς ελεύθερα. Για να κλείσω θέλω να τονίσω και κάτι άλλο άσχετο με τα παραπάνω, που αφορά στα μαθήματα θρησκευτικών στα σχολεία. Είναι ντροπή για μια σύγχρονη κοινωνία , όπως θέλω να πιστεύω πως είναι η ελληνική να διδάσκεται τόσο μονομερώς αυτό το μάθημα , είναι εγκληματικό τα σχολεία να μεγαλώνουν στη θέση σκεπτόμενων ανθρώπων μικρά χριστιανόπουλα και είναι φασιστικό σε όλα τα χρόνια του δημοτικού να διδάσκεται αποκλειστικά ο χριστιανισμός. Θα το δεχόμουν σαν ένα μάθημα γενικών γνώσεων μα τα χαρακτηριστικά του απέχουν από την παρατήρηση του κοινωνικού χαρακτήρα των θρησκειών ανά τον κόσμο και προσανατολίζονται μονομερώς στον προσηλυτισμό αδούλευτων μυαλών. Ξέρω πως το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο αλλά επιτέλους πρέπει να καταληξουμε στο τι Ελλάδα θέλουμε. Αυτά τα ολίγα , και εις άλλα με υγεία.
Προσθήκη σχολίου από Γιώργος Παπαϊωάννου στις 11 Οκτωβρίου 2007, 19:10
Ο χώρος την Παιδείας μαστίζεται από σημαντικά προβλήματα, καθώς τα συστήματα που εφαρμόζονται είναι παρωχημένα και δε συνάδουν με τις σύγχρονες απαιτήσεις της κοινωνίας. Το κεντρικό σύνθημα «Γνώσεις για όλους. Τεχνολογία παντού», είναι σωστό στη βάση του, με κενά και αναπάντητα όμως ερωτήματα, όπως: - Τι είδους γνώσεις; - Αρκεί η ποσοτική αύξηση και ο δίκαιος διαμοιρασμός της; - Χρειαζόμαστε περισσότερα από τα ίδια ή μήπως χρειαζόμαστε περισσότερα αλλά διαφορετικά; - Το θέμα είναι να «πλημμυρίσουν» τα σχολεία με κομπιούτερ ή να εξετάσουμε πώς αυτά θα συμβάλλουν σε μια πιο ενεργή, συμμετοχική και ελκυστική εμβάθυνση στη μάθηση; Χρειάζεται λοιπόν μια κεντρική ιδέα γύρω από την οποία μπορούν να οργανωθούν οι δύο όψεις της εκπαίδευσης, η ισότητα ευκαιριών και η ποιότητα. Μια τέτοια ιδέα είναι η δημιουργικότητα του σχολείου. Δημιουργικότητα σημαίνει την ικανότητα να μπορείς να δρας σε μη γνωστές συνθήκες. Να δρας όταν δεν γνωρίζεις. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει οικοδομηθεί στην αποστήθιση έτοιμων πακέτων γνώσεων για την αντιμετώπιση τυποποιημένων καταστάσεων. Οι γνώσεις αυτές είναι μηχανιστικές και δεν παίζουν σημαντικό ρόλο σε περιβάλλοντα συνεχών αλλαγών. Εκείνο που έχει αξία είναι η απόκτηση από το σχολείο της ικανότητας να μπορείς να εφαρμόζεις το μορφωτικό απόθεμα σε διαφορετικά περιβάλλοντα ζωής. Να μπορείς να θέτεις ο ίδιος ερωτήματα και να γνωρίζεις πώς να τα επιλύσεις. Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις για κάθε πρόβλημα, η μάθηση δεν είναι οι σωστές και λάθος απαντήσεις. Ουσιαστικά, η δημιουργικότητα δεν είναι ένα άθροισμα δεξιοτήτων και γνώσεων αλλά αφορά κυρίως στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών να είναι: - Ανοικτοί στις εξελίξεις, αυτοκατευθυνόμενοι, ικανοί να συνεργάζονται, να σχεδιάζουν το μέλλον, να αναλαμβάνουν ευθύνες, να μπορούν να κατανοούν, να αξιοποιηθούν τα λάθη ως ευκαιρίες μάθησης, να επικοινωνούν και να μαθαίνουν διαρκώς. - Διαφορετικοί σε διαφορετικά περιβάλλοντα και συγχρόνως αληθινοί με τον εαυτό τους. Η δημιουργικότητα σημαίνει στην πράξη μια σειρά αλλαγές και τομές, όπως: - Την αντικατάσταση των σημερινών βαρυφορτωμένων προγραμμάτων ύλης από πλαίσια προγραμμάτων που αφήνουν χώρο στην τοπική εφαρμογή. - Λιγότερη έκταση ύλης για μεγαλύτερη εμβάθυνση και μεγαλύτερη έκταση εφαρμογών στη ζωή. - Ποικιλία εκπαιδευτικών υλικών που μπορούν να δημιουργηθούν και από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. - Επένδυση στην επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών ώστε να γίνουν οι ίδιοι σχεδιαστές/ δημιουργοί του εκπαιδευτικού έργου αντί να είναι διεκπεραιωτές κεντρικών εντολών. Κυρίως όμως δημιουργικότητα σημαίνει ότι το σχολείο: - Είναι το κέντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. - Είναι ανοικτό στην πολυμορφία της ζωής, οργανώνεται σε ομάδες εργασίας, με σχέδια εργασίας, με μορφές αξιολόγησης που ενισχύουν τη μάθηση. - Χαρακτηρίζεται από την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών ως απαραίτητης συνθήκης για τη δημιουργία των συμμετοχικών περιβαλλόντων μάθησης. - Λαμβάνει υπόψη τους διαφορετικούς ρυθμούς μάθησης και αποβλέπει στην καλλιέργεια της Δια Βίου Μάθησης. - Αποβλέπει στην ισότητα των ευκαιριών γιατί θεωρεί τα διαφορετικά περιβάλλοντα των μαθητών ως πηγή μορφωτικού πλούτου και επιδιώκει να εντάξει σε αυτό τα διαφορετικά μορφωτικά, κοινωνικά και οικονομικά περιβάλλοντα του μαθητικού δυναμικού. Το σχολείο της δημιουργικότητας είναι το σχολείο της πολυμορφίας, της ισότητας ευκαιριών και της συνεργατικής μάθησης. Είναι το σχολείο που ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες της ζωής. Για τους λόγους αυτούς η μάθηση αφορά όχι μόνο το σχολείο αλλά όλη την κοινωνία. Η κοινωνία είναι μια κοινωνία που μαθαίνει. Το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής, το μεταμοντέρνο ΠΑΣΟΚ των τομών και του ριζοσπαστισμού έχει τη δύναμη να δημιουργήσει το πλαίσιο για μια τέτοια κοινωνία, επενδύοντας στο κοινωνικό και ανθρώπινο κεφάλαιο της δημιουργικότητας.
Προσθήκη σχολίου από Χρυσόστομος Δούκας στις 15 Οκτωβρίου 2007, 20:10
Εισέρχομαι ξαφνικά για να υποβάλλω μια πρόταση (βρίσκεται για σχολιασμό και στο blog http://dialogoskoinonia.wordpress.com/ ) Είναι μια πρόταση πολιτικής πρακτικής με καθαρά σοσιαλιστικό προβληματισμό. Θαρρώ ότι πρέπει να μας προβληματίσει εμάς αλλά και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων της "αριστεράς". Συγγνώμη εκ των προτέρων για τον μεγάλο χώρο που καταλαμβάνει ... . ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Την πρόταση που ακολουθεί την έχω υποβάλλει από το έτος 2004, η πρόταση αυτή έχει φυσικά αγνοηθεί από τα κομματικά πολιτικά επιτελεία, παρά την σημασία της και τους δρόμους που κατά την γνώμη μου ανοίγει για μια κοινωνία ισότητας, ουσιαστικής δημοκρατίας, ίσων ευκαιριών, μια κοινωνία ανάπτυξης και αναδιανομής του πλούτου σε όλους. Α. Η ΓΝΩΣΗ Εχουν πολλά γραφεί ανά τους αιώνες για την αξία της γνώσης. Ο,τι και να γραφεί στο κείμενό μου θα είναι λίγο μπροστά στα όσα έχουν ήδη επισημάνει άλλοι, σοφότεροι εμού. Η γνώση αποτελεί προαιώνιο ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος, τόσο αιώνιο που είναι συνυφασμένο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την παρουσία του σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Είναι εύκολο να φανταστούμε σε ποιες σπηλιές θα ζούσαμε (εάν υπήρχαμε ως είδος) και σε ποια πρωτόγονη, ζωώδη κατάσταση εάν δεν υπήρχε η αναζήτηση για την γνώση, εάν δεν υπήρχε η γνώση αυτή καθεαυτή ως παραγόμενο του ανθρώπινου νου. Θεόσταλτο αγαθό ή γονιδιακό προνόμιο ακόμα και τα δύο ή και άλλα πολλά, δεν έχει πραγματικά σημασία ποια είναι η πραγματική βαθύτερη αιτία της ύπαρξης του μηχανισμού της γνώσης στην ανθρώπινη φύση. Συνυφασμένη με τον ανθρώπινο νου, γλωσσολογικά δεμένη με αυτόν στην ελληνική γλώσσα (γνω – εν νοώ) η γνώση αποτελεί την βάση για κάθε ανθρώπινη ενέργεια. Σε ένα κείμενο, όπως αυτό, που αφορά την κοινωνική πραγματικότητα και την χρήση της γνώσης από την κοινωνία και τον άνθρωπο – πολίτη δεν θα ήταν ορθό να επεκταθώ στην φιλοσοφική αναζήτηση της βάσης της γνώσης, γι αυτό θα την προσεγγίσω ως προς τα αποτελέσματά της στον άνθρωπο ως άτομο και την κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων. Είναι σαφές ότι τον άνθρωπο πέρα και πλέον των βιοτικών του αναγκών τον «κινεί» ως όν και ως κομμάτι της κοινωνίας η ανάγκη κατάκτησης της γνώσης, της γνώσης για τον ίδιο του τον εαυτό, της γνώσης για την φύση, το σύμπαν και τις δυνάμεις του. Εάν θα θέλαμε να θέσουμε ένα άξονα ή ένα μοχλό που κυρίαρχα οδηγεί στην εξέλιξη – ανάπτυξη του ανθρώπου (ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά) αυτός δεν θα ήταν ο μοχλός της οικονομίας, αλλά ο μοχλός της γνώσης. Η γνώση κινεί τον κόσμο προς το μέλλον, η γνώση τον ωθεί προς την ανάπτυξη. Χωρίς την γνώση επιστρέφουμε στον άνθρωπο – ζώον, στην αρχή της ιστορίας μας στον πλανήτη. Μιλώντας κατ’ ανάγκη συνοπτικά θα πρέπει να επισημάνω μόνο ότι η γνώση προσφέρει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα στοιχεία που λειτουργούν αποφασιστικά στην κατανόηση του εαυτού του (ψυχολογική, βιολογική, πνευματική) και στην ανάπτυξή του σε κάθε πιθανό τομέα. Η ίδια η γνώση προσφέρει στις κοινωνίες την κατανόηση του ρόλου τους, των πολιτικών και ιστορικών φαινομένων, την κατάκτηση του συνόλου του παγκοσμίου γίγνεσθαι. Ας σκεφτεί ο καθένας και η κάθε μία από εμάς την σημασία και την προσφορά της γνώσης στον άνθρωπο και την κοινωνία, από την κατάκτηση της φωτιάς και των πρώτων όπλων μέχρι τις βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις και άμεσα θα εννοήσει την πρωταρχική και θεμελιώδη σημασία της στην ανθρώπινη πορεία. Β. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Είναι σαφές και ευνόητο ότι η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι η ίδια για όλους τους ανθρώπους. Η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι ελεύθερη για όλους και σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα και εκεί που υπάρχει δημόσια εκπαίδευση, αυτή είναι συνήθως περιορισμένη και αφορά διάφορα μερικά δεδομένα της ανθρώπινης γνώσης, φιλτραρισμένα μέσα από πολιτικές, κοινωνικές, ιστορικές, οικονομικές και κάθε είδους σκοπιμότητες, ακόμα και δοξασίες. Για τον σοσιαλισμό, ως πολιτική φιλοσοφία που αποσκοπεί στην ισότητα και την απελευθέρωση του ανθρώπου, το πλάτεμα στην δυνατότητα των ανθρώπων να νέμονται στην γνώση, η ίση και ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή, αποτελεί πολιτικό ζητούμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί σχεδόν οι διανοητές που τον θεμελίωσαν και τον ανέπτυξαν. Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση από όλους εξισώνει και καταργεί μία βασική ατομική και κοινωνική ανισότητα, που καλλιεργούν και φροντίζουν συνεχώς να υφίσταται, τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που στηρίζονται στις ανισότητες, όπως ο καπιταλισμός. Η δόμηση του καπιταλισμού πάνω στις ατομικές και κοινωνικές ανισότητες, αποτελεί το θεμέλιό της ύπαρξής του και την αιτία της κυριαρχίας του. Για μας τους σοσιαλιστές , είτε σκεπτόμαστε με όρους παγκοσμιότητας είτε σκεπτόμαστε περισσότερο εθνικά, το ζήτημα της ισότητας στην ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό κοινωνικό στόχο και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά ζητούμενα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη ανθρώπων και κοινωνιών μέσα από συνθήκες ισότητας, ισοτιμίας και δημοκρατίας. Σήμερα, έχοντας σκοπό τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, εάν θέλαμε να στραφούμε στο έτερο στοιχείο της καπιταλιστικής ανισότητας, αυτό της ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να το καταργήσουμε ως ατομικό προνόμιο και να το εντάξουμε στο πλαίσιο των κοινόκτητων κοινωνικών αγαθών, θα συναντούσαμε σειρά αντιδράσεων τυπικού και ουσιαστικού περιεχομένου. Παρά το γεγονός ότι δεν απορρίπτω την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά αντίθετα την θεωρώ κεφαλαιώδες ζητούμενο που οδηγεί στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των ανθρωπόμορφων ζώων, έχω ρεαλιστικά την θέση ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα με άλλους τρόπους από αυτούς που αναμένει ο πολιτικός αντίπαλος και ότι η εγκατάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας, ακόμα και για εμάς τους ίδιους είναι εγχείρημα ιδιαιτέρως δύσκολο που απαιτεί τεράστια προσωπική προετοιμασία και παιδεία – γνώση. Αλλωστε, μια τέτοια απόπειρα θα επιφέρει τεράστιες αντιδράσεις, σχάσεις και συγκρούσεις … . Μια σειρά από νομικά και κοινωνικά ζητήματα θα εγείροντο και θα απαιτούσαν άμεσες λύσεις, ρήξεις και συγκρούσεις. Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, ως προαιώνια ανθρώπινη ανάγκη, αποτελεί όμως ένα ζητούμενο με ηπιότερο κατά την εξωτερίκευσή του χαρακτήρα. Η πρόσβαση στην γνώση αποτελεί ένα ζητούμενο που δεν μπορεί να αρνηθεί ο καπιταλισμός, ένα ζητούμενο που αποτελεί ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό κατοχυρωμένο νομικά και κοινωνικά. Ο λόγος της μη άρνησης είναι ότι η γνώση αποτελεί και για τον καπιταλισμό αγαθό, αντίστοιχο της ιδιοκτησίας, που στηρίζει την παραγωγή και την οικονομία. Ενώ όμως η ιδιοκτησία λειτουργεί στο καπιταλισμό ως ιδιωτικό ατομικό δεδομένο, η γνώση και η πληροφορία (όπως εσχάτως την αποκαλούν) έχει επικοινωτικό χαρακτήρα, προσφέρεται σε όλους και λειτουργεί προκειμένου να ελέγχονται οι συνειδήσεις και οι κοινωνίες. Θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να αναλύει επί ώρες και ημέρες την σχέση του καπιταλισμού με την γνώση – πληροφορία και την χρήση της από αυτόν. Σκοπός όμως του σοσιαλισμού είναι η ελεύθερη πρόσβαση όλων στην γνώση, ακόμα και η παραγωγή της και σκοπός του γραπτού μου είναι να βρεθούν και να δοθούν οι πρακτικές πολιτικές για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, χωρίς να υφίσταται το ενδεχόμενο νομικών και κοινωνικών συγκρούσεων. Γ. Η «ΓΝΩΣΗ» ΩΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ. Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός που κυριαρχεί στον πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι του πλανήτη, θεωρεί τις έννοιες γνώση, παιδεία, πληροφορία ως κεφάλαιο προς πολλαπλή, θετική και αρνητική εκμετάλλευση και ως μέσο για την διαιώνισή του. Για τον λόγο αυτό τα εκπαιδευτικά συστήματα και η έρευνα είναι ενταγμένα άρρηκτα σχεδόν στην παραγωγική οικονομική διαδικασία, λειτουργώντας κατά το πρότυπο αυτής και εξυπηρετώντας της άμεσα και έμμεσα. Επιπλέον μια σειρά αποκλεισμών και «αναγκών» του εκπαιδευτικού συστήματος αντίστοιχες με εκείνες του καπιταλισμού, όχι μόνο καθιστά την εκπαιδευτική διαδικασία εμπορικό αγαθό, αλλά διευρύνει και διαιωνίζει τις προσωπικές και κοινωνικές ανισότητες. Με ένα πλαίσιο νομικών διατάξεων, διεθνών και ημεδαπών, το σύστημα θωρακίζει τις ανισότητες στην γνώση, ευνοώντας την επένδυση σε αυτές. Ο ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος, ο σοσιαλιστής, δεν είναι δυνατόν να δέχεται τις λειτουργίες αυτές, αποκλεισμών και ανισοτήτων που στερούν από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους την ελεύθερη ισότιμη πρόσβαση στην γνώση, ούτε να αποδέχεται την λειτουργία του κοινωνικού εκπαιδευτικού συστήματος προς όφελος όχι του ανθρώπου και της κοινωνίας, αλλά της προσωποπαγούς οικονομίας των λίγων. Η εκ βάθρων αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να παρέχεται ελεύθερα και ισότιμα γνώση και ουσιαστική παιδεία, απεξαρτημένη από τα κερδώα οφέλη κάποιων, αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την οποία πρέπει να βρεθούν, προταθούν και εφαρμοστούν πολιτικές πρακτικές με σαφείς αρχές και κατευθύνσεις . Όπωσδήποτε πρόκειται για μία δύσκολη διαδικασία. Επανέρχομαι όμως στην χρήση της έννοιας γνώση (και των συνυφασμένων με αυτή εννοιών παιδεία, εκπαίδευση, πληροφορία, έρευνα κλπ..) από το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Εννοείται, βεβαίως ότι πέραν του αντικειμένου γνώση, αντίστοιχη χρήση γίνεται και στο υποκείμενο άνθρωπος, ως φορέα και παραγωγού της γνώσης, ως μετέχοντα και μη μετέχοντα σε αυτή. Είναι σαφές ότι η γνώση εξυπηρετεί την παραγωγή και παροχή υπηρεσιών, ως εδώ είναι ευνόητο και αχρωμάτιστο πολιτικά, όμως η ίδια η γνώση αποτελεί για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα αγοραίο αγαθό που δεν το νέμονται όλοι, αλλά μόνο οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα να το αποκτήσουν. Η συγκέντρωση και η ύπαρξη της γνώσης (ανθρώπων και πληροφοριών) αποτελεί με τον τρόπο αυτό προνόμιο που πρώτιστα κατέχουν οι οικονομικά ισχυροί (εταιρικά μορφώματα και πρόσωπα). Αυτοί, έχουν την δυνατότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα να αποκτήσουν την γνώση, ακόμα και να την παράγουν και να την κατευθύνουν, αφήνοντας τους υπόλοιπους σε όποιο επίπεδο σκότους επιθυμούν. Όταν μία «γνώση» έχει τύχει της εκμετάλλευσής τους τότε την αφήνουν ελεύθερη, την περιγράφουν και την περιαγάγουν σε κτήμα όλων ή αρκετών, πολλές φορές παραπλανώντας τις κοινωνίες ως προς την χρήση της και ενώ οι ίδιοι βρίσκονται σε άλλα επίπεδα παραγωγικού και κοινωνικού σχεδιασμού. Η δικτατορία του σκοταδισμού, που στηρίζεται στην γνώση θα πρέπει να εξαφανιστεί, ώστε να χαθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της ολιγαρχίας. Στον ελλαδικό χώρο τώρα, με τα χίλια μύρια προβλήματα, η γνώση ελάχιστα παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, που λειτουργεί με αποκλεισμούς και ανισότητες. Η γνώση στην Ελλάδα ανήκει σε μία κάστα πανεπιστημιακών και στα μεγάλα εταιρικά μορφώματα που έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν είτε τους πανεπιστημιακούς είτε πρόσωπα εκπαιδευμένα στην παραγωγή γνώσης. Πρακτικός σκοπός τους είναι η διατήρηση της ηγετικής τους δύναμης στις αγορές (σε όσες δύνανται) με ταυτόχρονο έλεγχο των πολιτικών συστημάτων και επιλογών. Στο πλαίσιο της ανισότητας τα μεγάλα εταιρικά μορφώματα και προσωπικά οι φορείς τους έχουν την δυνατότητα να αναλύουν με την χρήση των ανωτέρω προσώπων, να μελετούν και να εφαρμόζουν τις μελέτες που στηρίζονται στην «γνώση». Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας όμως, παραγωγικές και μη τάξεις, παραμένουν στην άγνοια και δεν δύνανται, ούτε μελέτες να διεξάγουν, ούτε έχουν γνώση κεφαλαιωδών ζητημάτων που αφορούν την ίδια την προσωπική τους συγκρότηση, αλλά και την παραγωγική διαδικασία στην οποία είναι ενταγμένες. Το τεράστιο έλλειμμα γνώσης δημιουργεί δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που εντείνουν τις ανισότητες, δημιουργούν ανθρώπους και επιμέρους κοινωνίες «εξαρτόμενα», παρεμποδίζουν την προσωπική και πολιτική ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα και την κοινή κατοχή και πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Εν ολίγοις παρεμποδίζουν ανθρώπους και κοινωνίες να κινηθούν προς τα ιδεατά του κοινωνισμού – σοσιαλισμού. Δ. Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ. Τούτη εδώ η χώρα την οποία κατοικούμε και οι κάτοικοί της (όπως κάθε χώρα) έχουν μια σειρά από ιδιαιτερότητες. Οι ιδιαιτερότητες είτε αναφέρονται στο κλίμα, στο έδαφος είτε στην ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, στην κουλτούρα και στις συνήθειές τους, είτε σε μία ολόκληρη ατελεύτητη σειρά παραγόντων, αποτελούν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που εντάσσονται και επηρεάζουν την κοινωνική συγκρότηση. Μέσα στην κοινωνική συγκρότηση εντάσσεται φυσικά και η παραγωγική διαδικασία, αλλά και οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές. Η γνώση για τις «ιδιαιτερότητες» αυτές που ουσιαστικά συγκροτούν την γνώση για τους ίδιους μας τους εαυτούς και την χώρα μας, είναι συνολικά κάτι ουσιαστικά άγνωστο για την ελληνική κοινωνία. Η γνώση για τους μηχανισμούς και τις αιτίες τους είναι επίσης άγνωστη. Γενικόλογες εμπειρικές προσεγγίσεις που κατά καιρούς εκφράζονται, έχουν μόνο αόριστο χαρακτήρα (π.χ. εμείς οι Ελληνες είμαστε Χ …, οι ο Ελληνας θέλει …, η Ελλάδα είναι χώρα …) και δεν προσφέρουν λύσεις, παρά δημιουργούν προβλήματα μοιρολατρικής συμπεριφοράς. Το μέγιστο εθνικό και πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς να δημιουργήσουμε την γνώση αυτή, να μελετηθούν από κάθε δυνατή σκοπιά και ανάλυση τα ατομικά, κοινωνικά και εδαφικά με την ευρεία έννοια δεδομένα της χώρας, να αναλυθούν και να εξηγηθούν οι μηχανισμοί και τα αίτια των «ιδιαιτεροτήτων», ώστε με επιστημονικά ορθολογικά δεδομένα να δοθούν λύσεις και κατευθύνσεις. Το μέγιστο εθνικό και πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς η γνώση αυτή να είναι ελεύθερα προσβάσιμη, ανοικτή για όλους τους κατοίκους της χώρας αυτής ώστε να χρησιμεύσει, όχι μόνο για την προσωπική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά ως υψίστης σημασίας κοινωνικό αγαθό να αποτελέσει την βάση για μια κοινωνία δημοκρατίας, ελευθερίας, ισότητας και σοσιαλισμού, διότι η κοινή γνώση οδηγεί στην κοινότητα της απόλαυσης των αγαθών (όπως τα ορίζει και τα επιλέγει αυτά ο καθένας ως ενεργός πολίτης σε ένα πλαίσιο ατομικής ελευθερίας). Μετά μπορούν να συναποφασιστούν ελεύθερα και αδέσμευτα και άλλες πολιτικές που θα οδηγούν στην θεμελίωση και θωράκιση πολιτικών θεσμών με στόχο την προσωπική και κοινωνική (ακόμα και παραγωγική) ισότητα και εν τέλει κοινοκτημοσύνη. Θα επανέλθω όμως στις «ιδιαιτερότητες» πλεονεκτήματα και μειονεξίες του κατοίκου της χώρας και της Ελλάδας, αυτής καθεαυτής. Θα επαναλάβω ότι γνώση δεν υφίσταται, και όση υφίσταται δεν είναι κοινή. Ο μέσος Ελληνας αγρότης π.χ. δεν γνωρίζει πόσο κοστίζει η καλλιέργεια του χωραφιού του ανά στρέμμα, πόσο την επηρεάζει η άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή των λιπασμάτων ανά λεπτό του Ευρώ; Τι είναι αποδοτικό να καλλιεργεί και για πόσα χρόνια; Πόσο μπορεί και πόσο πρέπει να πουλήσει το προϊόν του; Που πρέπει να το πουλήσει; Δεν γνωρίζει επίσης ζητήματα που αφορούν την προσωπική του υγεία, δεν γνωρίζει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για τις νέες μορφές καλλιέργειας; Δεν γνωρίζει πως μπορεί να προστατευθεί από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Και όταν οργανωθεί σε συνεταιρισμούς δεν γνωρίζει τίποτα για την οργάνωσή τους, για την σκοπιμότητα της ύπαρξής τους, ποιους κινδύνους πρέπει να αποφύγει, αλλά και πως θα μπορέσει να ελέγξει τους εσωτερικώς δρώντες κερδοσκόπους; Το ίδιο το φαινόμενο της ανάγκης κάποιων για ατομική κερδοσκοπία σε βάρος του συνόλου δεν έχει μελετηθεί ως προς τις αιτίες του και την δυνατότητα αντιμετώπισής του, ατομικά και κοινωνικά. Ο Ελληνας χημικός μηχανικός για να επεκτείνω το παράδειγμα δεν γνωρίζει εάν και με ποιους όρους μπορεί να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια χημική βιομηχανία με κερδοφορία, τι να πράξει και πως να την οργανώσει. Ο εργαζόμενος, η νέα, ο νέος, ο κάθε Ελληνας ζει και λειτουργεί σε ένα πέπλο απόλυτης έλλειψης γνώσης για τον εαυτό του την χώρα του, την κοινωνία του. Η έλλειψη γνώσης μετατρέπεται πολλές φορές σε ένα πλαίσιο μοιρολατρικού αγνωστικισμού, σε απομονωτισμό, στην υπάρχουσα στην μέρες μας απογοήτευση για το μέλλον, αλλά και αντίστροφα σε υπερεκτιμήσεις του εγώ, σε μισαλλοδοξίες, σε άκρατους ατομισμούς και σε εθνικισμούς. Θα φέρω ένα ακόμα παράδειγμα σε σχέση με την έλλειψη γνώσης. Μέσα από προγράμματα η ελληνική κοινωνία, ο Ελληνας φορολογούμενος διέθεσε τεράστια χρηματικά ποσά για την ενίσχυση νέων επιχειρηματιών ή γυναικών επιχειρηματιών. Ελάχιστα χρήματα έπιασαν τόπο, τα περισσότερα εγχειρήματα ακολουθήθηκαν από χρεωκοπίες σε ελάχιστα έτη (επιβάρυναν και αυτές το κοινωνικό σύνολο) και τα περισσότερα χρήματα πήγαν στην αγορά μηχανημάτων ξένων εταιρειών. Οι αποτυχίες και άκοπες δαπάνες αυτές θα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα εάν είχε μελετηθεί και υπήρχε η γνώση για το πόσα π.χ. πρατήρια άρτου ή ψιλικατζίδικα είναι κερδοφόρα ή αντέχει μία περιοχή. Ακόμα περισσότερο, εάν είχαν μελετηθεί και υπάρξει προτάσεις για το ποιες δραστηριότητες μπορεί να ήταν κερδοφόρες και σε ποιες περιοχές. Αγνοεί ο νέος μικροεπιχειρηματίας και δεν έχει πρόσβαση στην «γνώση» του ποιες είναι οι κύριες ανάγκες της επιχείρησής του, του προϋπολογισμού των αναγκών της, του υπολογισμού των τιμών πώλησης κ.ο.κ. . Θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί μια ατελείωτη σειρά από ζητήματα και θέματα, προσωπικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα, όπου η γνώση απουσιάζει από την κοινωνία και ταυτόχρονα απουσιάζουν και οι ορθολογικές πολιτικές λύσεις. Πιο λιγότερο χρονοβόρο να σκεφθεί κάποιος που υπάρχουν οι μελέτες και οι λύσεις, που υπάρχει η γνώση. Γενικεύοντας, η ελληνική κοινωνία και ο Ελληνας, ζούν και οδεύουν στο άγνωστο, πειραματιζόμενοι και εισπράττοντας τις συνέπειες. Πέρα από τις εκτιμήσεις μου, εάν το τεράστιο έλλειμμα γνώσης αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων προσώπων και μηχανισμών, και πέρα από τις προσωπικές ατομικές αρνητικές συνέπειες που προπεριέγραψα, το αποτέλεσμα του ελλείμματος γνώσης είναι ευρύτερα κοινωνικό και εθνικό και καθιστούν την χώρα μας ουραγό ακόμα και σε τομείς που θα μπορούσε να έχει ατομικό, κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα. Η δημιουργία δεδομένων γνώσης και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά θα μπορούσε να ανατρέψει άρδην τα πράγματα σε προσωπικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Οσα αρνητικά περιγράφηκαν πιο πάνω, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε θετικά. Τα δε θετικά είναι αυτονόητα σε όποιον αφιερώσει λίγα λεπτά σκέψης και προβληματισμού. Πολιτικά, προσωπικά και κοινωνικά, η γνώση δύναται να παίξει τον ρόλο της, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ελευθέρων από εξαρτήσεις, ισότιμων ανθρώπων, μια πολιτεία και κοινωνία δημοκρατική και σοσιαλιστική, μέσα από την προσωπική και κοινωνική αυτάρκεια και ευδαιμονία (πνευματική και υλική). Ε. ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ. Η παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης, υπό το υπάρχον διεθνές και ημεδαπό πολιτικό και νομικό πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να είναι αντικείμενο παρά μόνο κρατικής δραστηριότητας, αφού μόνο το κράτος εξ ορισμού ενεργεί και το κοινό, ελεύθερα προσβάσιμο αγαθό της γνώσης. Θα ήταν αστείο και άτοπο να θεωρήσει κανείς ότι η «κρατική μηχανή» θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μία τέτοια αναγκαιότητα, να παράγει και να προσφέρει γνώση. Αλλωστε οι κρατικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα δεν είναι σχεδιασμένοι για τέτοιες λειτουργίες. Η δημιουργία «γνώσης» έχει επίσης ένα τεράστιο κόστος, είτε αυτό είναι αντικείμενο της κρατικής μέριμνας είτε της ιδιωτικής και αυτό συμβαίνει σε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού πλανήτη. Το ζητούμενο παραμένει πως θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τεράστια «γνώση» ελεύθερα προσβάσιμη, χωρίς να υπάρχει το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται αυτή ; Η λύση που προτείνω και πιστεύω ότι πρέπει να εφαρμοστεί έχει να κάνει με το δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρχεται να προσδώσει αξία και σημασία στο ίδιο, αλλά και στους νέους της χώρας. Το τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα και η ψυχή του, οι φοιτητές, ταλανίζονται από ένα καθηγητικό κατεστημένο (το ίδιο το σύστημα είναι «καθηγητοκεντρικό»), που αρνείται να παράγει, λειτουργεί πολλές φορές εξουσιαστικά και αυταρχικά (αντί να λειτουργεί ακαδημαϊκά και εκπαιδευτικά) και εκμεταλλεύεται πολύπλευρα την ανάγκη των νέων να ενταχθούν στο οικονομικό μοντέλλο – σύστημα. Οι φοιτητές ταλαιπωρούνται από όλα τα ανωτέρω και από την αποστήθιση παρωχημένων γνώσεων. Δεν έχουν δε, την δυνατότητα ανάπτυξης πρωτοβουλίας σε σχέση με το γνωστικό τους αντικείμενο, το οποίο και είναι στις πλείονες των περιπτώσεων ξεκομμένο και με την κοινωνική και επαγγελματική τους πραγματικότητα. Στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγεται επίσης, ο άκρατος ατομισμός και θεοποιείται το ατομικό συμφέρον. Είναι βέβαια και αυτά προβλήματα που μπορούν μέσα από την πρόταση που ακολουθεί να βρουν ουσιαστική λύση. Η πρόταση – λύση για την δημιουργία σε ελάχιστο χρόνο τεράστιου όγκου ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης: Επί σειρά ετών οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μας αναγκάζονται να δίνουν εξετάσεις πάνω σε βιβλία γραμμένα ακόμα και δεκαετίες πριν, αναγκάζονται να λειτουργούν ως υποκείμενα στείρου αναμασήματος και αναπαραγωγής θέσεων και απόψεων διαφόρων "αυθεντιών", εξεταζόμενοι στην πιστή αποστήθιση των "ιερών" κειμένων. Αντί λοιπόν να δεσμεύουν την παραγωγικότητα, την φαντασία τους ακόμα και τις δυνατότητες γνώσης σύγχρονων επιστημονικών γνώσεων, δίνοντας τέτοιου είδους εξετάσεις, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές μας, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριές μας, θα μπορούσαν αυτοί να δημιουργήσουν τις μελέτες και να παράγουν την γνώση που έχει ανάγκη η χώρα μας, δίνοντας ουσιαστικό κοινωνικό ρόλο και στους καθηγητές τους, αλλά και στην εκπαίδευση γενικότερα. Στο πλαίσιο αυτό και σε αντικατάσταση του στείρου αναχρονιστικού θεσμού των εξετάσεων κάθε σχολή και τμήμα με φοιτητές και φοιτήτριες διαιρεμένους σε θεματικές ομάδες, θα πρέπει να μελετά και να καταλήγει σε πόρισμα – πρόταση για συγκεκριμένα θέματα. Αυτό είτε ολικά για κάθε έτος με θεματολογία που θα προϋποθέτει την σαφή γνώση των μαθημάτων του ετήσιου κύκλου σπουδών, είτε - και τούτο είναι η γνώμη μου - από τελειόφοιτους φοιτητές από το εξεταστικό αντικείμενο των οποίων θα αφαιρείται σεβαστός αριθμός μαθημάτων, τα οποία θα σχετίζονται με την διενεργούμενη μελέτη. Για παράδειγμα ας πάρουμε ένα γεωργικό προϊόν: την πατάτα. Η γεωπονική σχολή θα πρέπει να μελετήσει και να δώσει προτάσεις για τις εδαφικές ανάγκες, τις ποικιλίες ανά είδος εδαφών, την ορθή καλλιέργεια και συγκομιδή (και σειρά άλλα θέματα τα οποία άπτονται του επιστημονικού της αντικειμένου), η γεωλογική σχολή θα πρέπει να μελετήσει τα καλλιεργήσιμα εδάφη και την σύστασή του σε στοιχεία, οι οικονομικές και εμπορικές σχολές θα πρέπει να μελετήσουν το κόστος παραγωγής και να προτείνουν την τιμή πώλησης του παραγόμενου προϊόντος, τις δυνατότητες ή μη πώλησης του προϊόντος αυτού, τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες, που μπορεί να εξαχθεί το προϊόν και υπό ποία μορφή, τον ανταγωνισμό ίσως από τρίτες χώρες και εάν μπορεί το προϊόν να καταστεί αποδοτικό και υπό ποίους όρους, οι βιομηχανικές σχολές, οι σχολές χημικών μηχανικών και χημικών τροφίμων, οι νομικές σχολές, ακόμα και οι σχολές σχεδιασμού του προϊόντος (design) που τόσο λείπουν από την χώρα και πρέπει να δημιουργηθούν άμεσα. Ολοι μπορούν και έχουν να βάλλουν ένα λιθαράκι στην διαδικασία μελέτης και τούτο μπορεί και πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα, από την αγροτική οικονομία και την βιομηχανία μέχρι την προσέγγιση κοινωνικών θεμάτων (π.χ. τις επιπτώσεις της ανεργίας) και τον πολιτισμό και μάλιστα και αναγκαία με την πρόταση λύσεων και νέων ιδεών. Ολη αυτή η εργασία και προσπάθεια της νεολαίας μας, ανά πανεπιστήμιο και ανά έτος θα συγκεντρώνεται και θα τυπώνεται με δαπάνες του κράτους, πωλούμενη σε τιμή η οποία να καλύπτει τις δαπάνες έκδοσης και να αφήνει και ένα μικρό ποσό για την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, ενώ παράλληλα οι κρινόμενες ως καλύτερες μελέτες, πλέον την επιβράβευσης της προαγωγής των φοιτητών θα βραβεύονται από το κράτος και θα χορηγούνται υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές. Αντίστοιχα θα δημιουργείται και ηλεκτρονική βάση δεδομένων, προσβάσιμη ελεύθερα με μία συμβολική εφάπαξ συνδρομή. Με τον τρόπο αυτό και μόνο μπορούμε όλοι οι Ελληνες να αποκτήσουμε - και μάλιστα με ελάχιστο κόστος – γνώση και συγκεντρωμένες εξειδικευμένες μελέτες για κάθε ατομικό, κοινωνικό και παραγωγικό ζητούμενο, με βάση την κοινοκτημοσύνη της γνώσης. Μέσα από τα πάμπολλα οφέλη της διαδικασίας αυτής για την Ελληνική κοινωνία και τις άπειρες θετικές εκφάνσεις της, θα πρέπει να επισημάνω ότι σε κάθε περίπτωση η διαδικασία αυτή θα δημιουργήσει μία νεολαία δημιουργική και χειραφετημένη κοινωνικά έτοιμη να προοδεύσει και να δημιουργήσει, εργαζόμενη και ομαδικά, με βάση τα στοιχεία που συνθέτουν το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης, την φαντασία, την ανάλυση και την σύνθεση, την δημιουργία και την ελεύθερη σκέψη και στοχασμό. Με φιλικούς χαιρετισμούς Δημήτρης Καραμήτσας
Προσθήκη σχολίου από Δημήτρης Καραμήτσας στις 28 Οκτωβρίου 2007, 15:10
Γιατί φεύγω από την Λαμία Μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ΠΑΣΠ πλέων νιώθω ψυχολογικά κουρασμένος από τα συνδικαλιστικά. Καθώς κατάλαβα ότι δεν είναι μια συνεχής ιδεολογική πάλη αλλά για μια μάχη χωρίς αύριο για την διαχείριση μιας μορφής εξουσίας με πισώπλατα μαχαιρώματα διαπραγματεύσεις , διαπλεκόμενα , εκβιασμούς και πόλεμο με αθέμιτα μέσα. Σκεφτόμενος τα χρόνια που πέρασαν είδα τον εαυτό μου από ένα «βλαχάκι» που είχε έρθει απ το χωριό του για να σπουδάσει σε μια πόλη όπου δεν ήξερε κανένα να μετατρέπετε σε έναν από τους ποιο αναγνωρίσιμους φοιτητές στο ΤΕΙ με δεκάδες φίλους και γνωστούς μέσα και έξω από το ΤΕΙ αλλά πάντα κάτι υπήρχε μέσα μου που με βασάνιζε και με έκανε να μην μπορώ να ξεκουράζομαι ποτέ. Δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανα συνειδητά και τι όχι μέχρι να φτάσω εδώ που έφτασα. Ο συνδικαλισμός μου έδινε πολλές δυνατότητες και αρκετά μεγάλη δύναμη, είχα στα 20μου χρόνια την δύναμη να δίνω λίστες με ονόματα σε καθηγητές και αυτοί να βοηθάνε όλα τα ονόματα να περνάνε τα μαθήματα που δίδασκαν, να πηγαίνω σε διάφορα μαγαζιά και να διασκεδάζω χωρίς να πληρώνω τίποτα , αλλά όλα αυτά που είχα δεν με ενθουσίαζαν καθώς το μόνο που έβλεπα ήταν ότι όλοι αυτοί που μας έδιναν τις δυνατότητες να έχουμε αυτή την εξουσία μας αποσπούσαν την προσοχή να μην βλέπουμε τις λαμογιές γίνονται για την διαχείριση του τεράστιου προϋπολογισμού του ΤΕΙ. Είχαν σπάσει την παράταξη στα 2 με σκοπό να μην καταφέρνουμε να ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα που γινόταν και είχαμε καταντήσει τα μικρά πιόνια στα χέρια των μεγαλοκαρχαριών . Οι μισοί από εμάς προτίμησαν να τα βρουν με την ΔΑΠ έτσι ώστε να καταποντίσουν εμάς τους υπόλοιπους με τον γαλαζοπράσινο συνασπισμό που είχαν κάνει και έτσι ο φαύλος κύκλος των εσωτερικών συγκρούσεων μεγάλωνε με αποτέλεσμα οποίος θα ήταν το μεγαλύτερο «λαμόγιο» να επιβιώσει. Βουλευτές, καθηγητές αλλά και κομματάρχες προσπαθούσαν να παίξουν ένα ρόλο στης εξελίξεις της ΠΑΣΠ του ΤΕΙ Λαμίας καθώς απ την μια ήταν ένα μεγάλο σχολείο ανερχόμενων συνδικαλιστών και από την άλλη τα συμφέροντα και οι προϋπολογισμοί του ΤΕΙ ήταν πολύ μεγάλοι για να μείνουν στα χέρια άλλων και όχι στα δικά τους. Όταν βρέθηκα στην ανώτερη βαθμίδα της παράταξης και έγινα επιτέλους γραμματέας σιχάθηκα όλα όσα γίνονταν αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό για όσα είχα κάνει για να φτάσω εδώ που έφτασα , με πλησίαζαν διάφοροι και μου ζητούσαν διάφορες συνεργασίες και με πίεζαν είτε με απειλές είτε με άλλους τρόπους να δεχθώ τις συνεργασίες που μου πρόσφεραν αλλά και του παλιούς μου «φίλους» να με κόβουν σε διάφορα μαθήματα για να με κρατάνε στο χέρι και να μην τους φύγω πριν τις προεδρικές εκλογές . Έτσι έφτασα στο σημείο να έχω τρεις δρόμους να διαλέξω ο ένας ήταν να συμβιβαστώ και να γίνω ένα μεγάλο λαμόγιο σαν τους καθηγητές που ασκούσαν διοίκηση, ο δεύτερος ήταν να αρνηθώ και να συγκρουστώ με όλους αυτούς με αποτέλεσμα να χάσω το πτυχίο μου και ο τρίτος ήταν να φύγω και να εξαφανιστώ απ την Λαμία . Εγώ προτίμησα τον τρίτο δρόμο καθώς πλέων έχω σιχαθεί όλο αυτό το παιχνίδι της εξουσίας και πλέων ντρέπομαι για τον εαυτό μου και τα όσα έκανα αλλά περισσότερο ντρέπομαι για το που έχει φτάσει η τριτοβάθμια εκπαίδευση . Πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ που είναι ένα κόμμα αλλαγής θα καταφέρει να δώσει μια λύση σε όλα όσα γίνονται και έχουν απαξιώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση , πράγματα που όλοι τα ξέρουμε αλλά κανένας δεν τολμά να πει καθώς όλοι σχεδόν σε αυτόν τον χώρο είμαστε ίδιοι και κανένας σχεδόν δεν έχει την πολιτική βούληση να κάνει κάτι και έτσι ελπίζω το ΠΑΣΟΚ να την βρει και εν όψη του καταστατικού και πολιτικών θέσεων συνεδρίου που έρχεται να κατατεθούν προτάσεις για την λύση αυτού του προβλήματος που μαστίζει την παιδία και τις τσέπες των φορολογούμενων. Προσωπικά προτείνω τα εξής : Επικάλυψη των γραπτών με ταινία στα πρότυπα των πανελλαδικών εξετάσεων έτσι ώστε κανένας καθηγητής να μην ξέρει τινός γραπτό διορθώνει. Οι εκάστοτε διοικήσεις να λογοδοτούν μέσα σε συνελεύσεις φοιτητών και σε όλα τα όργανα συνδιοίκησης οι αποφάσεις που λαμβάνονται να επικυρώνονται από τις συνελεύσεις των φοιτητών και όχι από τις παρατάξεις. Στις προσλήψεις νέων μόνιμων καθηγητών κατά την διάρκεια της προκήρυξης της θέσης να επικυρώνονται τα προσόντα από την συνέλευση φοιτητών του τμήματος καθώς οι περισσότερες προκηρύξεις είναι φωτογραφικές και τα εκλεκτορικά στημένα καθώς οι εκάστοτε διοικήσεις θέλουν να προσλαμβάνουν σαν μόνιμους δικούς τους ανθρώπους για να έχουν το πάνω χέρι έναντι των αντίπαλων τους και το υπουργείο πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις εθελοτυφλεί. Οι κρίσεις των είδη μονίμων καθηγητών να γίνονται και προφορικά από επιτροπές έγκριτων επιστημόνων καθώς οι περισσότερες δημοσιεύσεις είναι πληρωμένες και έτσι κανείς δεν ξέρει εάν οι γνώσεις είναι του καθηγητή που τα δημοσίευσε η άλλων καθηγητών που τους έχουν πληρώσει για να βγάλουν την δημοσίευση. Στα ερευνητικά προγράμματα να ελένχετε η πρόοδος τους κάθε εξάμηνο καθώς σε ένα μεγάλο μέρος των ερευνητικών προγραμμάτων δεν γίνεται έρευνα αλλά χάνονται τσάμπα κοινοτικά κονδύλια αλλά και κονδύλια το ελληνικού κράτους χωρίς να έχουμε καινούρια επιστημονικά αποτελέσματα και όλα τα ερευνητικά προγράμματα γίνονται ένας τρόπος ικανοποίησης των αυλικών των διοικήσεων για τις «εξυπηρετήσεις» που τους έχουν κάνει είτε είναι καθηγητές είτε συνδικαλιστές φοιτητές . Τα βιβλία τα οποία διανέμονται να ελένχονται οι καθηγητές –συγγραφείς εάν έχουν πραγματικά τις γνώσεις που απαιτούνται για να τα γράψουν αλλά και εάν είναι το γνωστικό αντικείμενο των βιβλίων κατάλληλο για να διδάσκονται, καθώς σε ιδρύματα που διδάσκουν οι συγγραφείς καθηγητές βάση νόμου παίρνουν το 80% της τιμής του βιβλίου και όπως είναι αυτονόητο ότι και να γράφουν μέσα τα βιβλία οι συγγραφείς καθηγητές τα δικά τους θέλουν να διδάσκουν. Μόνο μια τέτοια ρήξη με τα κατεστημένα των ΤΕΙ και των ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ για όλα όσα ξέρουμε ότι γίνονται αλλά και για όσα δεν ξέρουμε θα επαναφέρουν τα ΤΕΙ και τα ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ στον πραγματικό τους ρόλο της παροχής των ακαδημαϊκών γνώσεων και όχι σε ακαδημαϊκά ιδρύματα που είναι εγκλωβισμένα στις διαπλοκές και στα συμφέροντα δισεκατομμυρίων ευρό όπως είναι μέχρι σήμερα . Δημήτρης Καλαμπόκας Γραμματέας ΠΑΣΠ ΤΕΙ Λαμίας
Προσθήκη σχολίου από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑΣ στις 8 Φεβρουαρίου 2008, 21:02
Όλοι το γνωρίζουμε. Όλοι γνωρίζουμε το σωστό και κανένας δεν το κάνει. Μη μου μιλήσετε για καθηγητές, κομματικές οργανώσεις, υπόγειες συναλλαγές και σαθρά μυαλά. Κι εγώ τα γνωρίζω. Λυπάμαι που μόνο απογοήτευση μπορώ να καταθέσω σε αυτό το βήμα και τίποτα παραπάνω. Τρανή μου επιθυμία να ξεριζωθεί ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα από τους καθηγητές του πρώτα, διότι δεν επιτρέπουν την αμφισβήτηση και το διάλογο, πάσχουν από σύνδρομα κομπλεξισμού και φοράνε ποικίλες ψυχωτικές μάσκες σνομπισμού. Διαφθορά. Κονδύλια εξαφανίζονται. Δεν δέχομαι να διδάσκομαι ο,τιδήποτε από τέτοιους ανθρώπους. Ούτε δέχομαι να με προσεγγίζουν τα κόμματα στεγνά από ανθρωπισμό. Αυτή είναι η ακαδημαϊκή κοινότητα; Πού θα πάνε όλοι αυτοί οι ακαδημαίκοί πολίτες αύριο; Έλεος. Δεν μιλάμε για θυμό, ούτε για απογοήτευση, μην γελιέστε. Δεν δέχομαι να παραιτηθώ. Αυτό που προσωπικά μπορώ να κάνω θα το κάνω. Ένας κούκος φέρνει την άνοιξη.
Προσθήκη σχολίου από maria maraki στις 1 Ιουνίου 2008, 02:06
Δεν θα κουράσω, θα απευθυνθώ σε όλους τους νέους, όντας και εγώ μια απο απο αυτούς, που θεωρούν οτι έχουν τις γνώσεις αλλά δεν μπορούν να τις κάνουν πράξη. 1. Αντικατάσταση των πολιτικών σχηματισμών στα πανεπτιστήμια απο ομάδες κοινωνικού, καλλιτεχνικού, επαγγελματικού ενδιαφέροντος που βοηθούν πολύ περισσότερο στην ανάπτυξη ιδεών και στην πνευματική καλλιεργεια απο οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Εκτός αυτού πνευματική καλλιέργεια των νέων επάγεται και κοινωνική ανάπτυξη. Δώστε στους νέους τα φώτα, να οδηγήσουν μια καλύτερη κοινωνία. Χωρίς μικροκομματισμούς και παιχνίδια διαφθορών ακόμη και μέσα στα πανεπιστήμια. Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω κάποιους με αυτά, αλλά έχω περάσει πολλά απο επιδείξεις δύναμης μέσα στα πανεπιστήμια και έχω οδηγηθεί στο αντίθετο άκρο. 2. Ελεγχος καθηγητών απο επιθεωρητές.( και έλεγχος επιθεωτητών απο άλλους επιθεωρητές κ.ο.καθεξης....)..το σύστημα που ακολουθείται στην Γαλλία με λιγα λόγια. Δεν μιλάμε για ιδιωτικοποίηση αλλά έλεγχο των δημοσίων καθηγητών και φυσικά του πανεπιστημιακού προσωπικού για την καλυτέρευση του συστήματος και την καλυτερη παροχή υπηρεσιών. Ηρθε ο καιρός αυτοί που εξετάζουν, να εξετασθούν για τις μεθόδους τους και την δημοκρατικότητα των μέτρων τους. Δεν μπορούν να κάνουν λόγο για αιώνιους φοιτητές όταν οι ίδιοι οι καθηγητές δεν δέχονται φοιτητές στο γραφείο τους για ερωτήσεις και ειρωνεύονται με κριτικά σχόλια την νοημοσύνη των φοιτητών....Ηρθε ο καιρός για την επανάσταση. Και όχι δεν δεχόμαστε απεργίες και διπλές προφορικές εξετάσεις γι'αυτό το λόγο. Ξυπνήστε φοιτητές...!!! 3. Προτροπή για έρευνα και νέους τομείς ανάπτυξης μέσα απο επιδοτήσεις και χρηματοδότηση νέων τεχνολογιών. Υποχρεωτική συνεργασία με πανεπιστήμια εξωτερικού για προώθηση και περαιτέρω ανάπτυξη του εκπαιδευτικού συστήματος. 4. Καθιέρωση απαραίτητης προυπόθεσης για προσληψη σε Δημόσιες θέσεις, και ιδίως στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, γνώση αγγλικής γλώσσας και φυσικά τεχνογνωσίας. Πώς θα πάμε μπροστά εάν δεν μπορούμε να μπούμε στον νέο κόσμο της τεχνολογίας. Πώς οι ξένοι θα μπορούν π.χ. να επενδύσουν και να μείνουν εδώ...? Έχω γενικά φίλους ξένους που μένουν Ελλάδα και έχουν πολύ αρνητική εικόνα για την γραφειοκρατία και την έλλειψη γνώσης έστω, της αγγλικής γλώσσας. Ολοι οι νέοι πιστεύω, οτι έχουμε νοημοσύνη και δεν μπορούμε να μένουμε άπραγοι μπροστά σε αυτά που βλέπουμε.....Οι bloggers , οι νεοι αρθρογράφοι είναι η εικόνα της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που αλλάζει, μιας κοινωνίας που δεν δέχεται να δώσει τα σκήπτρα σε νέους, πιό δραστήριους και μορφωμένους. Νέοι ξυπνήστε!!!! Δραστηριοποιηθείτε....Απο τον καναπέ δεν λύνεις τα θέματα που σε απασχολούν....πρέπει να γίνεις ενεργός, να γράφεις, να θυμάσαι, να στοχεύεις στην καλύτερη κοινωνία αφού πρωτα γίνεις και εσύ καλύτερος.... Συγνώμη για το μακροσκελές σχόλιό μου.....Απλά ....Αυτό ειναι το καλό της νέας τεχνολογίας....Οι σκέψεις μας μπορεί να έχουν αποδέκτες και είναι τόσο σημαντικό να ακουστούμε!!!
Προσθήκη σχολίου από Γιούλη ..... στις 22 Ιουνίου 2008, 21:06
ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΔΩΡΕΑΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΜΑΓΑΖΑΚΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ.ΤΟ ΚΑΚΟ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ.ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ......ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΛΕΝΤΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΟΥΣΙΑ ΤΙΠΟΤΑ.ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΛΟΓΟ ΜΑΘΗΜΑ. Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ...ΑΛΛΑΓΕΣ ΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΒΙΤΡΙΝΑΣ. ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΗΣ ΠΑΣΠ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ. Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΠΩΣ ΕΡΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ..ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ...ΑΓΩΝΑΣ..ΑΛΛΑ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ...
Προσθήκη σχολίου από ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΞΟΥΡΑΣ στις 19 Νοεμβρίου 2008, 15:11
Σελίδα:
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΩΝComments
Διεύθυνση E-mail:
*Η διεύθυνση email για λόγους ασφαλείας δεν είναι εμφανής στους υπόλοιπους χρήστες
Επώνυμο:
Όνομα:

Παρακαλώ αναφέρατε τα σχόλιά σας στο παρακάτω πεδίο:

Κορυφή Σελίδας
Αρχική Σελίδα | Ποιος Είναι | Σχετικά | Όροι Χρήσης | Δήλωση Απορρήτου | Επικοινωνία